Het zaallicht dimt, er klinkt mystieke muziek, het publiek
houdt de adem in. Dan betreedt Fakir Arad Rodin de zaal,
in zijn handen heeft hij een wiel van vuur, dit wiel
heeft een doorsnede van ongeveer een halve meter.
De show gaat moeiteloos van de ene pijniging over op
de andere, er verschijnen lange fakkels die hij over
zijn armen laat glijden. het publiek siddert, maar als
blijkt dat Arad geen brandwonden heeft opgelopen volgt
er een zucht.
Een vrijwilliger wordt aangewezen en zal samen met Arad
Rodin vuur gaan vreten.
Vanonder een doek wordt een immens folterwerktuig te
voorschijn getoverd. Een spijkerbed met vlijmscherpe
spijkers van tenminste 10 cm! Rustig en beheerst neemt
de fakir plaats, eerst zittend en daarna gaat hij langzaam
liggen. Het publiek vindt het nu al spannend maar voor
de Fakir is het niet voldoende. Hij nodigt iemand van
het publiek uit om op zijn buik te gaan staan. Zal hij
gespiest worden?
Na dit schouwspel klinkt er plotsklaps glasgerinkel.
Arad spreidt een Perzisch tapijt gevuld met honderden
glasscherven uit. In het schemerig licht fonkelen de
scherven alsof het sterren zijn. Om te demonstreren
dat het echt glas betreft pakt de fakir een fles en
slaat deze kapot tussen de andere scherven, alle twijfel
is weggenomen. De fakir zet een voet op het tapijt,
het publiek houdt hun adem in. Plotseling springt de
fakir op en komt met grote kracht terecht in de berg
met glas. Hij stampt nog enkele keren met de voeten
en de toeschouwers verwachten bloederige taferelen.
Alsof dit allemaal nog niet genoeg is sluit fakir Arad
Rodin af met een luguber schouwspel. Hij zal 30 cm lange
vleespinnen op verschillende plekken door zijn lichaam
steken.
Het publiek slaakt een kreet van verbijstering en ongeloof.
Deze spectaculaire show is ten einde en zal nog lang
onderwerp van gesprek zijn.
|
